ماهی جان پیامتو زود دیدم اما الان کجا پیدات کنم؟

میام اینجا یاد 10سال پیشم میافتم چه دوره ای داشتم ... چقدر همه چیز فرق میکرد... بعضی وقتها ناراحت میشم از نبود سرخوشی اون دوران ... از دوستانی که بودن و الان دیگه نیستن ... هرچن که همین وبلاگ یکی از بهترین دوستانمو بهم داده ...احساسات متناقض زیادی باهم با اومدن و دیدن این وبلاگ بهم دست میدهالان زدم روی قسمت پروفایل مدیر و دیدم اونجا چی نوشته ... خواستم آپدیتش کنم اما دلم نیومد ... پیش خودم گفتم بگذار اینجا مثل یه موزه بمونه از دهه نود من که اگه عمری بود و بلاگفا برقرار دوباره 10سال دیگه هم بیام و ببینمش و خاطره زنده کنم ... خدارو چه دیدی شاید نشون بچمم دادمش...دوباره شروع کردم و توی شبکه ی اجتماعی دیگه ای مینویسم اما اونجا به اسم خودمه و بعضی چیزهارو نمیشه نوشت... شاید بعضیهاشونو که نتونم اونجا بنویسم بیارم اینجا

چ دیر برگشتی…و ما برده هایی هستیم در نظامی جدید که زندگی و عشق و خوشی و معنارا در کار برای بیشترِ بیمعنی از دست داده ایمفرق ما با برده های قدیم اینه که فکر میکنیم که بردگی داشتن قل و زنجیره ! و آیا برده های قدیم به اندازه ما کار میکردند؟ و انقدر استرس و اضطراب داشتن؟!تهش میخوایم به خوب زیستن برسیم خوب زیستن مگه جز روابط خوب داشتناحساسات عمیق تجربه کردن رشد استعداد های فردیسلامت جسم و روان کنار کسایی که دوستشون داریم هست؟!وقتی کار نمیگذاره در کنار خودمون و عزیزانمون باشیم این چه خوب زیستنی هست؟!یوقت تو زیر خط فقری اره باید تلاشتو بکنی حداقلی رو فراهم کنی اما وقتی من ملزومات و حداقل هارو دارم چه کاریه بخوام همچنان خودمو پاره کنم برای بیشتری که سرمایه داری برام تدارک دید؟!که جی دی پی بالا ببرم؟که نیروی خدماتی دولت بشم؟!